stúlkan léttmeti



29.9.03
 
hrós dagsins
hrós dagsins fær það sem skapaði okkur öll. þó ekki fyrir að skapa mig og þig, heldur fyrir að skapa thierry henry. fáir eru eins leiknir með knöttinn og þessi franski snillingur. hæfileikar hans felast að stóru leyti í fegurð fótafimi hans, en enginn leikur á varnarmennina á jafn fágaðan hátt og hann. það eru menn eins og henry sem sjá til þess að knattspyrna er stundum (réttilega) nefnd listgrein frekar en íþróttagrein.

hann skorar mörk þegar maður er kominn með í magann og heldur að enginn eigi eftir að skora. hann er eins og pólstjarnan í litla birni. skærasta stjarnan og flott útaf fyrir sig, en samt órjúfanlegur hluti af heild. hann er nefninlega akkúrat passlega eigingjarn liðsheildarmaður.

og ekki skemmir fyrir hversu fagurlega skapaður hann er. hrein unun er að fylgjast með limaburðum hans þegar hann þeysist á eftir knettinum endamarkanna á milli. hann er andlitsfríður, þannig að nærmyndaskotin eru jafn ánægjuleg, ef ekki ánægjulegri, en víðskotin. Hann er aldrei með ljótar klippingar (sbr. pires og van nistelroy), aldrei með ljótan háralit (sbr. ljungberg og cissé) og utan vallar er hann ávallt smekklega til fara, ekki í leðurfötum (sbr. petit og beckham). hann á hrós skilið.

::: posted by anna at 12:10





26.9.03
 
þú skuldar
það virðist vera í tísku að skulda um þessar mundir. grétar fyrrum forseti vor situr fyrir á myndum og auglýsir hvað hann skuldar mikið. grétar er í öllu því sem er í tísku og þannig hlýtur að vera í tísku að skulda.

ég öfunda hann líka alveg rosalega mikið. mig langar alveg svakalega mikið að eiga tölvu og trommusettið hans er ógeðslega flott. síðan er ég líka viss um að hann hefur keypt þessi flottu föt sem hann er í á visa-kortið og kaupir sér gallabuxur í vinnufatabúðinni og skó hjá un á það líka. rökrétt ályktun, þar sem hann á örugglega engan yfirdrátt eftir ef hann keypti sér trommusett fyrir þá peninga.

þegar maður fer að hugsa um það er ekki svo langt síðan komst í tísku að skulda. ég held bara að það hafi komið þegar blessaðir bankarnir okkar urðu að einkafyrirtækjum og fóru í beina samkeppni. tískan er nefninlega ekkert annað en afleiðing af samkeppni. ég er nú engin svo mikill afturhaldsseggur, ég meina, ég hef nú ekkert á móti tísku. ég hef samt verið að velta mikið fyrir mér maður geti ekki verið meðvitaðri um að hún stjórni heiminum.

lausnin við öllu að mínu mati er að vera meðvitaður. það er allt í lagi að vera tískufórnarlamb, ef maður veit það. það er allt í lagi að vera alki, ef maður veit það. það er allt í lagi að lemja, ef maður veit að það er vont! nei, kannski ekki. en það er að minnsta kosti skárra.

::: posted by anna at 12:53





19.9.03
 
landsfundur
minni alla þá sem vita að landsfundur uvg er um helgina. á sama tíma læt ég þá sem ekki eru með á hreinu að landsfundur uvg er um helgina vita af því. allar frekari upplýsingar eru á uvg.vg, þar sem fólk getur skráð sig í hreyfinguna og séð dagskrána. sem sagt, mikið gaman á hótel loftleiðum um helgina!

::: posted by anna at 15:27





17.9.03
 
varðhundur eða kisa
nú eru um það bil tveir mánuðir síðan ég komst að niðurstöðu um hvað ég vil verða þegar ég verð stór. það var daginn sem ég ákvað að innrita mig í jarðfræði í hí eftir næstu áramót (ef guð og kristín áfangastjóri lofa). ferð mín um hafsjó framtíðarstarfa hefur verið löng og ekki gengið þrautalaust fyrir sig. nú þakka ég minni kæru móður fyrir að hafa tvisvar beint námsferli mínum á beinu brautina, þótt á þeim tíma hafi óskir hennar virst sem pyntingar einar. í fyrra skiptið ætlaði ég að fara á hárgreiðslubraut í iðnskólanum eftir samræmdu prófin. ég féllst þó loks á rök móður minnar um að mh væri nú ekki óvitlaus, en setti iðnskólann í varaval ef eitthvað skyldi klikka. hún afstýrði líka því að ég skipti á félagsfræðibraut á fystu önn. en, byrjum frá byrjun.

ég mun stikkla á stóru í framtíðarstörfunum, enda þori ég að fullyrða að ég hafi skipt um skoðun oftan en allir aðrir sem ég þekki.

í fyrsta skiptið sem framtíðarstarf bar á góma á mínum yngri árum ætlaði ég að verða varðhundur eða kisa. litlu síðar kom búðarkonan sterkt inn, enda dreymir auðvitað alla um að gegna því starfi. húsdýrahugmyndirnar viku síðar allgjörlega fyrir tónlistarmannsdraumnum og þá ætlaði ég að spila með sinfó. ég velti því líka fyrir mér að verða bifvélavirki og laga lödur, enda sá ég að fólk hlyti að hafa gott að gera í því starfi, miðað við hversu oft lödurnar okkar biluðu.

síðan vildi ég verða prestur og lærði faðirvorið og hlustaði á útvarpsmessur. það tímabil stóð furðu lengi yfir miðað við hversu fjarstæðukennt það kann að hljóma nú. þegar peningavitið kom heilluðu störf eins og formúlu 1 ökumaður, en þegar pabbi neitaði að kaupa handa mér kart bíl ákvað ég að betra væri að fara í háskóla og læra að hanna loftgöng í formúlu 1 bílum. ég vildi síðan verða manager í liði í enska boltanum, sem þróaðist út í að vilja vera lögfræðingur sem sérhæfir sig í flóknum undirgreinum bosman-samkomulagsins.

þess á milli hef ég líka viljað vera endurskoðandi, sjómaður, kokkur, geðlæknir, verkfræðingur, kennari og margt, margt, margt annað. ætli sé ekki bara best að gera eins og fjögura ára bróðir minn. hann segir: "þegar ég er orðin stór ætla ég að vera töffari!"

::: posted by anna at 15:29





16.9.03
 
reglur um hvíldartíma
í sumar braut ég reglurnar margoft. mér fannst það bara allt í lagi. ég hvíldist ekki nóg en fannst það bara allt í lagi, af því að ég vissi að ég yrði ríkari ef ég bryti reglurnar. ég kláraði síðasta vinnudaginn klukkan fjögur á sunnudagseftirmiðdegi, "keyrði" í bæinn og var mætt í skólann á mánudagsmorguninn. ég græddi samt alveg fullt af peningum, sem er jú endanlegt takmark allra í þessum heimi.

nú er ég bara að komast að því að þetta var alls ekkert sniðugt. ég er að vinna upp tapaðan svefn enn þann dag í dag, þótt liðnar séu rúmar þrjár vikur síðan ég hætti að vinna svona. allar helgarnar síðan hef ég sofið bjánalega, allt að fimmtán tíma sólarhringsins, þótt ég hafi ekki verið á einhverju skralli fram eftir nóttum. ég held að ég hafi loksins fullan skilning á mikilvægi þess að virða reglurnar um hvíldartíma.

eins og allt sem misferst í mínum heimi kenni ég ríkisstjórninni um hversu þreytt og ónýt ég hef verið. ykkur dettur auðvitað í hug að það sé fyrst og fremst af því að þeir menga hugsanir okkar með frjálshyggjunni dag hvern, og hamra í okkur með samfélagsgerðinni sem þeir hafa skapað að það eina sem skipti máli sé að græða og aftur græða. jú, mikið rétt. það er þó ekki það eina sem ég er að hugsa um, en þið getið lesið um hvernig ríkisstjórnin gæti gert ferðaþjónustuna að mannlegri vinnustað fyrir námsmenn, í greininni minni á uvg.vg.

::: posted by anna at 15:13





15.9.03
 
hrós dagsins
sandkastalinn tjáði sig um að henni þætti þættirnir skemmtilegir, og harmaði hve líftími þeirra væri að venju stuttur. hérna fær hún hrós dagsins.

það fær sem sagt starfsstúlkan á vegamótum sem afgreiddi mig um makkíató á dögunum. ég er nefninlega fyrsta flokks kaffisnobbari og fékk makkíató sem samræmdist ekki fyllilega kröfum mínum um þann drykk þarsíðast sem ég fór á vegamót. (hann var þó ekki eins langt frá því að vera makkíató og "big mac-inn" sem ég fékk í te og kaffi á egilsstöðum. það var alveg gott kaffi, bara miklu nær því að vera latte en makkíató). ég útskýrði fyrir konunni í smáatriðum hvernig ég vildi hafa minn makkíató og hún bara bjó hann til með brosi á vör.
makkíató er mjög góður kaffidrykkur. hann hefur mjög tilfinningalegt gildi fyrir mig því að mamma mín kenndi mér að drekka hann. mæli með makkíató!

::: posted by anna at 13:58





12.9.03
 
bloggari sandkastalans
ég gleymdi að lýsa því yfir að ég er bloggari sandkastalans september 2003. færi ég söndru sérstakar þakkir fyrir hrósið og tjái hér með að ég er alveg rosalega glöð yfir því að bera þennan titil. ég lofa að sýna bloggdugnað upp að því marki sem tölvulaus einstaklingur getur gert allan þennan mánuð.

::: posted by anna at 15:38




 
hælsæri
litlir hlutir breyta lífi manns. það fyrsta sem ég tók eftir þegar ég vaknaði var heljarinnar hælsæri á hægri fæti. þetta var sko ekkert eðlilegt hælsæri. stórt sár með þykkum, dökkrauðum og þornuðum blóðtaumum niður eftir öllum hælnum. ég veit ekki af hverju, en það fyrsta sem mér datt í hug var hugleikur dagsson og fór að ímynda mér teiknaða mynd af stelpu liggjandi í rúmi og blóð að sprautast úr hælnum hennar eins og gosbrunnur.

þegar ég fór upp úr rúminu var engin spurning um að ég yrði að lesa aðeins í bókinni sem ég á eftir hugleik (eða hulla frænda eins og anna "hin" kallar hann). ég hló dátt að góðum bröndurum hugleiks í dágóða stund og síðan fór ég að þrífa sárið. það gekk alveg ágætlega. sárið var ekkert eins stórt og mér hafði sýnst, reyndar ekki nema eins og seríóshringur að stærð. vandamálin byrjuðu því ekki fyrr en ég þurfti að fara að búa um sárið. ég leitaði í mörgum baðskápum og fann bara litla barnaplástra. það er nefninlega stefna heima hjá mér að kaupa bara litríka plástra því að það er miklu skemmtilegra. þeir eru hins vegar ekki eins stórir og sterkir og heftiplástrar.

síðan þurfti ég að fara að drífa mig í skólann. ég klæddi mig, en rétt áður en ég náði út úr dyrunum uppgötvaði ég að sársauki hælsærisins var of mikill til að ég gæti verið í skónum sem pössuðu við átfitt dagsins. af því leiddi að ég neyddist til að fara í skó sem voru bara alls ekki í stíl við fötin.

ég fór út í strætóskýli og rétt missti af sexunni. þristurinn kom rétt á eftir, en hann átti þá eftir að fara heilan hring um seltjarnarnesið. það var rigining þannig ég ákvað að fara bara hringinn með þristinum, ef ég var á annað borð komin út. það hefði ég ekki átt að gera því að inni í þristinum voru 60 sjö ára börn úr vesturbæjarskóla á leiðinni í gróttu í vettvangsferð. þau höfðu hátt og blaut pollaföt þeirra gerðu það að verkum að loftið inni í strætó var rakamettað og ekki var hægt að horfa út um gluggann vegna móðu sem safnast hafði fyrir á rúðunum. ég fékk ekki sæti og meðal annars vegna þess gat ég því miður ekki notið samfylgdar okkar til fullnustu, en einnig vegna þess að áhrifa þess að ég var tiltölulega ný-vöknuð gætti enn. ég minntist reyndar þess hversu gaman var hjá mér í vettvangsferðum frá vesturbæjarskóla.

í meginatriðum orsakaði hælsærið mitt sem sagt að:
a) ég las hugleik dagsson, sem er alltaf mjög gaman. ég tók hann meira að segja með mér í skólann og leyfði öðrum að njóta snilldar hans.
b) var ekki í stíl í skólanum, sem er vægast sagt hræðilegt.
c) missti af strætó og kom of seint í skólann, sem sagt frekar ömurlegt.
d) hugsaði um barnæsku mína meira en góðu hófi gengnir, sem er allt í lagi ef maður gerir það ekki of oft.

::: posted by anna at 13:53





9.9.03
 
fóbíur
það er alveg næstum því eðlilegt að vera með fóbíur. sumar eru beinlínis viðurkenndar í samfélaginu. það eru fóbíur eins og innilokunarkennd, lofthræðsla og köngulóahræðsla. ég er haldin öllum þeim fóbíum, þó lofthræðslan veiti mér nú mestar þjáningar.

ég fordæmi alla þá sem segja að fóbíur séu bara kerlingaskapur, því það er barasta ekki rétt. það er ömurlegt að vera lofthræddur, sérstaklega þegar maður hefur ánægju af fjallgöngum eins og ég (eða ég hef gaman af uppleiðinni... ég fæ martraðir um að vera á leiðinni niður fjall og missa fótana). það er líka mjög óþægilegt.

ég er líka hrædd við köngulær sem er auðvitað fáránlegt. en sama hvað ég reyni að hugsa um að köngulær séu ekki hættulegar finnst mér þær vera alveg rosalega ógeðslegar. ég er reyndar ekki með innilokunarkennd á háu stigi, en mér finnst nú ekkert sérstaklega þægilegt að vera innilokuð í litlu herbergi.

þá er komið að þeim óviðurkenndu. ég er nefninlega með hræðilega naglafóbíu. ég veit ekki alveg hvenær hún kviknaði, hún hefur ekki alltaf verið til staðar því að ég gat nagað neglurnar þegar ég var lítil, eitthvað sem ég fæ hroll einungis við tilhugsunina um núna. ég fæ líka martraðir þar sem neglurnar mínar eru allar sprungnar og brotnar og vakna með tárin í augunum. þetta er ástæðan fyrir því að ég er alltaf með stuttklipptar neglur.

það var alveg hræðilegt einu sinni á hótelinu þegar einn maður þurfti að fylla út innritunarspjald og neglurnar hans voru allar nagaðar og sprungnar. ég bara gat ekki horft. akkúrat núna er ég með svona 2 mm sprungu í nögl vísifingurs vinstri handar. þess vegna er ég hálf dofin í þeirri hendi og get vart hugsað um neitt annað. það er ekkert grín að vera haldin fóbíum.

::: posted by anna at 16:27





5.9.03
 
nýtt útlit
óvænt ánægja. ég er bara í hálfgerðu áfalli. ég hef séð á blogger undanfarna daga auglýsingar um að þeir væru að breyta öllu, en ég var bara ekki undirbúin undir að fá nýtt umhverfi fyrir bloggfærslurnar mínar. þetta áfall sem ég fékk hefur orðið þess valdandi að ég er bara búin að steingleyma því sem ég ætlaði að skrifa um. þannig verður til fullkomlega óforígrunduð bloggfærsla, sem verður þar af leiðandi fullkomlega laus við alla uppbyggingu.

ný útlit eru rosalega fyndin. það eru allir alltaf í leit að nýjum útlitum. fólk fer í megrun, fitun, mössun, klippingu og kaupir sér ný föt, einungis til þess að fá sér nýtt útlit. ekki að ég sé eitthvað að gangrýna það. ég geri þetta iðulega sjálf. það þýðir samt ekki að það sé ekki hægt að hlægja rækilega að þessari áráttu heimsbyggðarinnar.

mér hefur funndist útlitið á bloggsíðunni minni ljótt frá upphafi. ég hef gert ítrekaðar tilraunir til að breyta um útlit með því að prófa mig áfram á óþekktri hliðarsíðu þessarar sem enginn veit um nema ég. nú er hún bara orðin næstumþví alveg svört og ég get ekkert gert til að fá textann til að koma aftur eða neitt. af því leiðir að ég geri engar breytingar á þessarri síðu. því þótt það sé gaman að vera með flotta bloggsíðu þá er það nú innihaldið sem skiptir máli... eða kemst næst því að skipta einhverju máli.

af þessu má draga þann lærdóm að bloggheimurinn getur kennt manni sitt lítið af hverju. umbúðirnar skipta ekkert svo miklu máli, en það gerir á hinn bóginn innihaldið. það breytir því heldur ekki að það er meira gaman að vera með flottar umbúðir. finnst ykkur þetta ekki vera sæt lítil dæmisaga úr bloggheiminum, krakkar?

::: posted by anna at 16:01





4.9.03
 
félag einmana sála
ekki hefur enn komið opinber tilkynning um stofnun hins svokallaða einmanafélags menntaskólans við hamrahlíð. þó var það eitt af stofnmarkmiðum félagsins að gera það sýnilegt til að allar ráfandi og einmana sálir gætu vitað af tilvist félagsskaparins. hér ætla ég að bæta úr þessarri vöntun og bið alla þá sem eru einmana eða vita um einhvern sem er einmana að láta nú vitneskjuna um félagið ganga.

einmanafélagið er að stærstu leyti byggt upp af núverandi nemendum mh sem eyddu busaárinu og jafnvel nokkrum fleirum í öðrum skólum, sem og nemendum mh sem hafa lent í því að missa stærstan hluta vinahóps síns í útskriftardrauginn. sjálf tilheyri ég seinni hópnum og er sem sagt einn stofnmeðlima félagsins. einmanafélagið hefur það að markmiði að leysa meðlimi þess undan bagganum sem fylgir því að vera einmana í skólanum. kjörorð félagsins endurspeglar þannig stefnuna: þegar einmana sálir koma saman, þá er gaman.

einmanafélagið ætlar að gera margt skemmtilegt í vetur. boðið verður til veislna þar sem einungis einmana fólki er boðið og svo eru uppi hugmyndir um mánaðarlegar fjallgöngur og keiluferðir svo fátt eitt sé nefnt. þótt heimurinn líti stundum út fyrir að vera svo lokaður að manni finnst maður einangraður er gott að vita af því að maður er aldrei einn í heiminum. til þess er einmanafélagið.

::: posted by anna at 14:55





3.9.03
 
100 dagar í útskrift
ég á góðvinkonu sem er alltaf með dagana á hreinu. það er einn af föstu liðum hversdagsins í mh að fá upplýsingar um hvað margir skóladagar eru eftir af skólanum, hvað margir dagar eru í vetrarfrí, hvað margir fimmtudagar eru eftir af skólanum og hvað margir skólatímar eru í næstu helgi. stúlkan sú heitir halla kristín og tjáði mér rétt í þessu að einungis 100 dagar væru í útskriftina okkar frá menntaskólanum við hamrahlíð. þá eru allir dagar taldir með, helgar og ýmiskonar frídagar.

þetta minnti mig á þegar ég var lítil og hugsaði allaf lífið í stuttum skrefum. eftir næsta dag kemur annar dagur sem heitir föstudagur og er góður dagur. eftir viku verður aftur kominn miðvikudagur sem þýðir að þá kemur næsti dagur sem leiðir af því að annar dagur honum í frá er laugardagurinn í næstu viku, sem er líka góður dagur. þetta kann að hljóma fáránlega en ég held að þessi hugsunarháttur sé ástæðan fyrir því að unglingsárin líða hægar en barnæskan.

::: posted by anna at 14:39




 
hrós dagsins
háskólabíó hlýtur hnossið að þessu sinni. í samfylgd mömmu og stjúpföður fór ég að sjá myndina bloody sunday á breskum bíódögum í háskólabíói í gær. það var ein góð mynd. ég verð að viðurkenna að ég vissi ekkert svo mikið um þennan hræðilega sunnudag áður en ég fór að sjá myndina. ótrúlegt samt hvað er stutt síðan að þetta var og ótrúlegt að svona stríð geti verið í gangi svona stutt frá manni.
myndin var góð í alla staði. leikurinn var framúrskarandi, kvikmyndataka og klipping til fyrirmyndar og handritið byggt svo snilldarvel upp að manni fannst næstum því maður vera staddur í miðjum átökunum.
ég hef því tekið þá ákvörðun að fara að sjá allar myndirnar á breskum bíódögum sem ég kemst á. ég sé fáar uppbyggilegri leiðir til að eyða kolkrabbafé sumarsins.

::: posted by anna at 14:29





1.9.03
 
kryddpía að eilífu
mig hefur ekki alltaf langað til að vera kryddpía. það gerðist í rauninni á þeim tímapunkti að það var hætt að vera eðlilegt og var bara skrítið. þegar kryddpíurnar komu fram á sjónarsviðið var ég í sjöunda bekk. þá átti ég systur sem var í níunda bekk sem var alveg rosalega stór. hún sagði að kryddpíurnar væru ömurlegar. hún sagði að kryddpíurnar væru ekki tónlistarmenn. hún sagði að enginn með viti hlustaði á kryddpíurnar. af því leiddi að ég fyrirleit alla þá sem hlustuðu á píurnar og sérstaklega þá sem áttu einhverja aukahluti merkta þeim, svo sem veski, boli eða bolla.

síðan kom sá tími sem ég varð stærri en systir mín. þá var ég líka eitthvað svona að leita að sjálfri mér og fann að ég átti bara svona helvíti góða samleið með kryddpíunum. þetta gerðist í níunda bekk. ég varð alveg eins og fólkið sem ég fyrirleit, með veggspjöldin mín og bolina og allt hitt. ég var útskúfuð úr samfélagi sjöundubekkinga af því ég gat ekki fyrir mitt litla líf leyft kryddtónunum að láta beinin í eyrunum víbra án þess að ég þyrfti að kasta upp. ég er nú litin hornauga í samfélaginu af því að ég hlusta á kryddpíurnar.

til að draga úr þeim áhrifum sem það hafði á aðra þegar ég nefni kryddpíuaðdáunina hef ég breyst í svokallaða kryddpíufræðikonu. þessi fræðiskapur er átylla mín fyrir að eyða háum upphæðum í kaup á allskonar kryddvarningi, svo sem geisladiskum, myndböndum og ýmsu skrifuðu efni, allt frá aðdáendabókum til sjálfsævisagna píanna sjálfra. ég tel mig vera orðna nokkuð lærða í þessum fræðum, þótt stærstu leyndardómarnir séu enn óleystir.

hvað höfðu lögin sem urðu svona svakalega fræg umfram þau sem voru allgjör flopp? hvað var það í ímyndasköpunninni sem gat ekki lifað í meira en tvö og hálft ár? hvernig gat heimurinn elskað þessar píur svona mikið, miðað við hvað hann hatar þær heitt núna? mig langar gjarnan til að kalla til umræðukvölds um þessi mál til að heyra hvað aðrir hafa að segja. ef maður lítur fordómalaust á þessar spurningar eru örlög kryddpíana í raun mjög merkilegt fyrirbæri og krefst gríðarlegs skilnings á stöðu heimsins nú um miðjan tíunda áratuginn. ég bið áhugasama að hafa samband.

::: posted by anna at 15:31









léttmeti
ásta
dagur
dögg
mummi
hafdís
halla
halla
himmi
inga
klúbburinn
sigurgeir
sædís
sölvi
tobbi
tóta
ugla